NÛPEL – Di nivîseke ku min li derekê xwendibû de tespîteke balkêş hebû. Wekî ku di bîra min de maye ez dixwazim vebêjim: Kurê dawî û yekane yê padîşahê dawî yê Împaratoriya Osmanî Vahîdettîn, Ertugrul, şehzadeyê dawî û heta welîehtê dawî ye. Gava bavê wî ji Tirkiyeyê çû, tenê Ertuğrul û çend xizmetkarên qesrê birin cem xwe; dayika wî jî paşê tevlî wan bû.
Tê gotin ku AKP’ê ji bo hilbijartina pêşwext biryara Mijdara 2027’an daye. Ez difikirim ku ji ber ku Mijdara 2027’an dê bibe 25-salîya desthilatdariya AKP’ê, wan plan kiriye ku bi vê yekê bandoreke (PR) mezin bidin avakirin. Bi gotineke din, Mijdara 2027’an destpêka 25 salên nû ye. Ji bo destpêkeke nû fikrandina meha Mijdara 2027’an, bêguman xebateke reklamê ye. Rastî ev e ku Mijdara 2027’an ne surprîz e û ji aliyê siyasetmedaran ve gelek caran hatibû ziman.
Vê dawiyê ez gelek meqaleyan dixwînim. Di yek ji wan de behsa gotineke Şair Eşref tê kirin. Şair Eşref kesekî wisa ye ku gotina xwe venaşêre; ez difikirim ku îhtîmala rastiya gotina wî zêde ye. Ez ê bêm ser gotina Şair Eşref, lê beriya wê ez dixwazim derbarê pirsgirêka Kurd a ku van demên dawî de ji rojevê nakeve, yek du gotinan bibêjim.
Erê, di warê avakirina aştî û civaka demokratîk de Kurd hîn negihîştine armanca xwe. Heta statuya Abdullah Öcalan jî hîn nehatiye diyarkirin. Rewşa demokratîkbûna tam a dewletê niha qet di rojevê de nîne. DEM Partî di rewşekê de ye ku hem li dijî tiştên li ser CHP’ê têne kirin derdikeve, hem jî ji bo çareserkirina pirsgirêka Kurd neçar e bi desthilatdarî û mûxalefetê re di têkiliyê de be. Di şert û mercên Tirkiyeyê de ev rewşeke dijwar e, lê divê em hêviya xwe winda nekin.
Ez dixwazim dîsa bêm ser Şair Eşref û nivîsa ku min xwendibû. Li gorî wê nivîsê, gava padîşahê dawî yê Osmanî Vahîdettîn navê kurê xwe yê nûbûyî dike “Ertugrul”, Şair Eşref dibêje: “Eywah… Dîsa em vegeriyan serî…” (Ji ber ku navê damezirînerê dewletê jî Ertugrul bû).
Heke em vê heneka wî ji bo AKP û Îtîfaqa Cumhur bifikirin; gelo bi van kiryarên heyî vegera serî gengaz e? Gelo ev birçîbûn, giranî, bêdadî û bêedaletî tê qebûlkirin? Ez nizanim gelo mirov dixwazin 25 salên din bi vî rengî bijîn an na? Di komarên demokratîk de, heta çi radeyê derbasdar e ku mirov destûra bingehîn tenê wekî kaxizekê bibîne û binpêkirina wê wekî meşrû nîşan bide? Di rejîmên nîv-azadîxwaz de, di tu dewletî de pirsgirêka Kurd û heta pirsgirêka azadiya ferdî nayê çareserkirin.
Werin em nivîsa xwe dîsa bi Şair Eşref biqedînin. Di rîwayetekê de tê gotin ku: Rojekê qaymeqamek dema diçe Qibrisê ji Şair Eşref dipirse ka daxwazeke wî heye an na. Şair, ji ber ku wê demê kerên Qibrisê meşhur bûn, kerekî dixwaze. Qaymeqam ji Qibrisê vedigere, Şair Eşref dibîne û dibêje:
— “Eşref Beg, gava min hûn dîtin hat bîra min; min anîna kera we ji bîr kir.”
Şair jî di cih de bersivê dide:
— “Ne girîng e qaymeqam beg, hûn hatin bes e!”
Şair Eşref hosteyê hicivê û mirovekî awarte ye. Bûyîna şair bi rastî jî pir dijwar e.
Bulent Tekin
