NÛPEL – Ev dewlet ji destpêkê ve xwediyê demokrasiyeke burjuva ya seretayî bû; tu carî nedişibiya komareke tam demokratîk. Berî wexteke kurt, bi minasebeta pîrozbahiya Malbata Koç civînek çêbû. Hemû rayedarên dewletê li wir rêz bûn. Heta ku Serokê Giştî yê MHP’ê li derve hat pêşwazîkirin. Werin em hinekî bifikirin: Gelo malbateke hejar an jî hemwelatiyekî asayî bi vî rengî tê rûmetandin? Gelo hemû astên bilind ên dewletê û partiyên siyasî li ber wan rêz dibin?
Yane ez dipirsim; ez, tu, em, hûn… Gelo em di vî welatî de bi ferdekî malbata Koç re wekhev in? Gelo em li pêşberî rêvebirên dewletê wekhev in? Ger bersiva vê pirsê “na” be, tenê ev nîşan bi xwe jî nîşaneya wê yekê ye ku rejîma li ser van axan ne demokrasî ye. Gotinên hov û nexweş yên ku mezinekî Koç der barê jineke Kurd de anîne ziman, dibe ku ji hêz û belkî jî ji parêzbendiya wan a li ber çavê dewletê tê. Gelo qîmeta peyva vî mirovê pîr, xwedî ezmûn û yek ji mezintirîn endamên malbata burjuvaziya yekem a vî welatî, tenê evqas bûye?
Li gorî min, şermezarkirina vê yekê bi rengekî ji rêzê û asayî, bêwate ye. Ev ne tenê şermeke ku hatiye kirin e; ev kiryar, neynika ramanên burjuvaziya neteweyî ye.
Ez difikirim ku we navê Bekrî Mistefa bihistiye. Ango serxweşê navdar ê serdema Siltan Muradê IV’an; serdemeke ku tê de kesên guh nedidan qedexeya vexwarinê dihatin cezakirin û heta ku dihatin kuştin. “Bekrî” tê wateya kesê ku ji serê sibê ve dest bi vexwarinê dike an jî şev û roj serxweş e. Bekrî Mistefa, bi saya hiş, zîrekî û henekên xwe her carê karibûye xwe ji destê Muradê IV’an xilas bike. Ji ber vê yekê çîrok û pêkenokên wî zarbeng belav bûne û veguherîne efsaneyekê. Heta tê gotin ku yê ku Muradê IV’an hînî vexwarinê kiriye jî ew bixwe ye.
Tê gotin ku rojekê, li taxekê ji bo nimêja cenazeyê feqîrekî, îmam nehatiye dîtin. Ji ber ku Bekrî Mistefa bi rê û ristan zanibû, wî nimêja cenaze daye kirin. Piştre jî, Bekrî nêzî cenazeyê ku di nav xesîrê de hatibû pêçan (ne di nav tabûtê de) bûye û hinek tişt di guhê wî de pispisandiye. Cemaatê meraq kiriye ka çi ji mirî re gotiye. Bekrî bi ken gotiye: “Heke li wir rewşa dinyayê ji we pirsîn, bêjin ‘Bekrî Mistefa bûye îmam.’ Ew ê bi xwe rewşê fêm bikin.”
Rewşa me jî tam ev e! Em di nav jiyaneke bi vî rengî de ne. Heke mezinên me, xêrxwazên me û kesên ku dê mafên me biparêzin di xaleke weha de bin, jixwe em mirine û tu kes tune ye ku me binax bike.
Bulent Tekin
