AMED — Berhema nû ya helbestvan û nivîskar Mahir Ugur a bi navê “Pirtûka Nevekirî”, ji aliyê Weşanên Ar ve hat çapkirin û gihîşt ber destê xwendevanan. Berhem bi gerdûna xwe ya kûr a felsefî, li ser mijarên wekî tenêtiya li bajarên mezin, krîza demê û felsefeya bêdengiyê disekine.
Dengê Valahî û Bêdengiya Hundirîn
“Pirtûka Nevekirî”, gerdûneke hundirîn a ku bi toz, sî û xewnên şikestî hatiye pêçan ji xwendevanan re vedike. Mahir Ugur di vê berhemê de ne tenê peyvan rêz dike, di heman demê de hestên ku li ser sînorê demê daliqandî mane tîne ziman. Di pirtûkê de bêdengî ne mîna nebûna dengekî, lê wekî qîrîneke mezin a navxweyî tê pênasekirin. Helbestvan nîşan dide ku tiştên herî girîng ne yên ku têne gotin, lê yên ku di stargeha hestan de veşartî mane ne.
Di Nav Kolanên Bajarê ‘Bêxew’ De Xerîbî
Yek ji xalên herî baldar ên pirtûkê, nêzîkatiya helbestvan a li ser mekan û bajêr e. Di helbestên mîna “Di Kolanên Bajarekî De” û “Ronahiyên Bajêr” de, bajar ne tenê wekî cihekî niştecihbûnê, lê wekî heyînek ku rûyê mirov winda dike derdikeve pêş. Nivîskar bi rênîşandana betonên sar, dîwarên ku piste pist dikin û qelabalixên bêruh, tenêtiya giran a mirovê modern tîne ziman û balê dikişîne ser bajarekî “bêxew” ku rihê xwe ji bîr kiriye.
Krîza Demê û Vegera Li ‘Xwe’
Ugur, di rêzikên xwe de têgîna demê ji herikbûna wê ya asayî derdixe û wekî wextên “daliqandî” û “bêdemî” pênase dike; li wir cîhekî wisa ava dike ku bîranîn tê de wekî fîlmekî kurt derbas dibin.
Di pirtûkê de şerê navxweyî yê mirov û lêgerîna li rastiya xwe jî babetên sereke ne. Bi taybetî di helbestên mîna “Bi Sîya Xwe Re Diaxivim” û “Derûniya Min” de, rûbirûbûna mirovê ku di neynikê de rûyê xwe nas nake û bi siya xwe re dipeyive tê hûnandin.
“Ev berhem, ji bo kesên ku di nav qelabalixê de tenê mane, ji bo kesên ku bîranînên wan toz girtine û ji bo rêwiyên ku li dawiya rê digerin hatiye nivîsandin.”
Pirtûka Mahir Ugur ku bi wêneyên xurt ên mîna “bayê xemgîniyê” û “xewnên strîdar” bîranîna kolektîf nû dike, li benda xwendevanên helbestê ye.
