AMED (Nûpel) – Şevger Çolo, bi kamyona xwe ya ku lê barkêşiya navneteweyî dike, çanda kurdî li deşt û çiyayên cîhanê belav dike. Ew bi şal û şapikên xwe, bi pênûsa xwe ya helbestan û bi dengê bilûra xwe, li her derê dibe dengê mîrateyeke kevnar.
Di nav qerebalixiya trafîka cîhanê û li ser rêyên dûr ên ku welatan bi hev ve girêdidin, kamyonek heye ku ne tenê bar, lê çandekê hildigire. Şofêrê vê kamyonê, Şevger Çolo yê ji Şirnexa Botanê ye. Çolo, bi salan e ku li ser dîreksiyonê seferên dûr û dirêj dike, lê cudahiya wî ya herî mezin ev e: Ew li ku derê be, bi cil û bergên xwe yên kurdewar, gopalê di destê xwe de û helwesta xwe ya rûmetdar, wekî balyozekî çandê tevdigere.
Rastiya li Ser Dîreksiyonê: Şal û Şapik
Şevger Çolo, di hevpeyvîna xwe ya ji bo Nûpel TV de destnîşan kir ku cil û berg ji bo wî ne tenê kinc in, lê nasnameyek in. Tevî ku şofêriya kamyonê karekî giran û westener e, ew tu carî dev ji cilên xwe yên neteweyî bernade. Çolo, sedema vê yekê wiha tîne ziman:
“Kurd li gelek herêman ji çanda li xwe kirinê dûr ketine. Ez dixwazim cil û bergên me di nav cîhanê de wekî modelekê bêne nasîn. Dema ez bi van cilan li welatên biyanî digerim, bala her kesî dikşînim. Carna bi ecêbmayî li min dinêrin, carna wêne dikişînin û carna jî dikenîn. Lê ez her tim li ser rastiya xwe me û ez ji vê nasnameyê nayêm xwarê.”
Pênûsa ku li Ser Rêyan Dinivîse: Rêdûr, Apê Reşo û Gerok
Rêwîtiya Şevger Çolo ne tenê ji pîvanê kîlometreyan pêk tê. Ew di kabîna kamyona xwe de, di kêliyên tenêbûnê de, sînorên wêjeyê jî derbas dike. Çolo helbestvanekî xurt e ku bi şêwaza klasîk berheman diafirîne. Heta niha sê pirtûkên wî yên bi navên Rêdûr, Apê Reşo û Gerok ronahî dîtine û gihîştine ber destê xwendevanan. Ev berhemên ku li ser rêyan hatine hûnandin, şopên rêwîtiyeke ruhî û fizîkî ne.
Dengê Bilûrê û Mirasa Egîdê Cimo
Hunerê Şevger Çolo bi wêjeyê bi tenê sînordar nîne. Ew hostayê bilûr û balabanê ye jî. Di her rawestgehekê de, dengê bilûra wî li qadên kamyonan û li kolanên xerîbiyê olan dide. Çolo di vê mijarê de rexneyên xwe yên li ser saziyên çandî jî bi van gotinan dike:
• Festîvalên Bilûrê: Çolo daxwaz dike ku ji bo amûrên bayî yên kurdî festîvalên taybet bêne çêkirin.
• Xwedîderketina li Mezinan: Ew bi gazinc dibêje ku çima heta îro navê hostayê mezin Egîdê Cimo li ser navendeke çandê yan jî li ser festîvalekê tûne ye. Ji bo wî, parastina navê Egîdê Cimo, parastina dengê bilûra kurdî ye.
Bangek ji Bo Kurdan: Mereqa Çanda Xwe Bikin
Şevger Çolo bi rêya vê rêwîtiya xwe peyamekê dide hemû Kurdan û bi taybetî jî ciwanan. Ew dibêje ku eger em bi xwe qîmetê nedin cil, ziman û muzîka xwe, kesê din nadê. Armanca wî ya herî mezin ev e ku di nav Kurdan de mereqekê ji bo çanda resen çêbike da ku her kes bi rûmet li rastiya xwe vegere.
Şevger Çolo, îro li ser dîreksiyona kamyona xwe, bi gopalê xwe yê di destê xwe de, mîna dewrêşekî nûjen li cîhanê digere û li her kîlometreyê tova çanda kurdî diçîne.
