Wêjekarên Kurd: Pênûsa xwe ji bo ‘Mîrê Helbestê’ livandin

2 gün önce

🔴AMED (Nûpel) – Di qada wêjeya Kurdî de bîranîneke watedar hat lidarxistin. Wêjekar û nivîskarên Kurd, ji bo bîranîna kesayetiya girîng a helbesta nûjen Ehmed Huseynî, ku wekî “Mîrê Helbestê” tê naskirin, xebateke taybet û hêjayî teqdîrê dan destpêkirin.

Hesret û Keder bi Ristan Hatin Hûnandin

Di çarçoveya vê xebatê de, gelek nivîskar û helbestvanên Kurd bi hestên xwe yên herî kûr beşdar bûn. Her wêjekarekî bi pênûsa xwe, hesret, keder û keda giranbuha ya Ehmed Huseynî di nav malikên helbestan de bi cih kirin. Di berhemên hatin afirandin de, bandora Huseynî ya li ser ziman û nasnameya Kurdî bi hevokên watedar û hunerî hat nexşandin.

Mîraseke ji bo Pêşerojê

Ev xebata ku ji dilê wêjekaran derketiye, ne tenê wekî bîranînekê, lê di heman demê de wekî wefadariyeke li hemberî kedkarên zimanê Kurdî hat nirxandin. Beşdarên xebatê dan xuyakirin ku Ehmed Huseynî bi şêwaza xwe ya xwerû rêyeke nû vekiriye û ev xebat jî nîşaneya zindîmayîna wê rêyê ye.

“Ehmed Huseynî ne tenê helbestvanek bû; ew dengê hesreta welat û hostayê peyvên rûmetdar bû.”

Mordem Zel: “Bêdengiyeke Kûr li Kolanên Amûdê”

Mordem Zel, bi helbesta xwe ya bi navê Hewara Pênûsê, xatirê xwe yê dawî ji Huseynî xwest û destnîşan kir ku pênûsa wî sînorên li ser welat hilweşandine.

Mordem Zel di helbesta xwe de diyar dike ku bi wefata Huseynî re, bêdengiyeke kûr ketiye kolanên Amûdê. Li gorî helbestê, ev ne tenê mirina kesekî ye; feryada Koçgîrî, serhildana Dersîmê û qîrîna Mahabadê hemû di pênûsa wî de li hev civiyabûn. Her gotineke wî wekî peyamekê digihîşt lûtkeyên çiyayan.

Di helbestê de tê xuyakirin ku Ehmed Huseynî bi pênûsa xwe sînorên navbera bajaran ji holê rakirine. Zel dibêje ku, ked û xebata Huseynî li Hewlêr û Efrînê bûye wekî “gulên sor, beybûn û morîkên rengîn.”

Vê sibehê…

Bêdengiyek kûr ketiye nav kolanên Amûdê,

Kevokên Qamişloko bask naçirpînin,

Çar perçeyên welat li ber deriyê helbestê li benda te ne.

Te dilê xwe kiribû pira di navbera bajaran de;

Ji berf û dûmana Agirî, heta hewara Koçgirî,

Ji serhildana Dersîmê heta qêrina Mahabadê…

Her hevoka te, her peyva te digihîşt serê çiyayekî.

Vê êvarê…

Baraneke hûr li ser Deşta Sirûcê dibare,

Bîranînên li Kobanê birîndar in,

Lê sînorên ku te bi pênûsa xwe xira kirine,

Îro li Hewlêr û Efrînê bûne sorgul

Bûne beybûn, bûne binevş

Vê şevê…

Stêrk li asîmanê Ameda serhişk dilerizin,

Sîpan û Cûdî ji bo te reş girêdidin.

Lê helbest naxemile, helbest namire!

Heta ku peyv hebe

Dê navê te di her pênûsa kurdî de bibe hubra ku tu carî naqede.

Ew xewn û xeyalên ku te bi tîpên zêrîn neqişandibû,

Niha li her çar aliyên welat bûne hawara azadiyê.

Tu diçî,

Lê rûpelên te ew ê tim germ bimînin…

Heval Dilbihar: “Dengê ku di Esmanê Azadiyê de Difire”

Heval Dilbihar, bi helbesteke bi navê “Tu Li Vir î”, bîranîn û ked û bandora helbestvanê kurd ê mezin Ehmed Huseynî anî ziman. Dilbihar di rêzên xwe de balê dikişîne ser wê yekê ku deng û ruhê Huseynî di nav gel û zimanê kurdî de her zindî ye.

Ehmed Huseynî, ku bi dehan salan xizmeteke bêhempa ji wêjeya kurdî re kiriye, di vê helbestê de wekî “ruhê ku di esmanê azadiyê de difire” tê pênasekirin. Heval Dilbihar di helbesta xwe de wuha dibêje:

Tu Li Vir î

Kî dibê tu çûyî!

Na, na

Tu vir î

Li her çar dor û milî

Li nava her dilî

Li ser her zimanî

Tu li vir î

Li esmanê giyanê me

Bi baskên azad difirî

Cemîle Turhalli: “Kila Adirî Kerd Vila Dare”

Cemîle Turhallî, bi helbesteke bandorker helbestvanê kurd ê navdar Ehmed Huseynî bi bîr anî. Turhallî di rêzên xwe de bal kişand ser hesreta welat û dayikê ya di dilê Huseynî de û mîrasa wî ya wêjeyî wekî “kila adirî” pênase kir.

Ehmed Huseynî ku bi pênûsa xwe ya xurt û dilê xwe yê tije hesret di edebiyata kurdî de şopeke kûr hiştiye, di helbesta Turhallî de bi zimanê Kirmanckî û bi hestên kûr hat bîranîn. Turhallî di helbesta xwe de tîne ziman ku hin mirovên pênûsgirî qet namirin û her roj di bîra gelê xwe de zindî ne.

Cemîle Turhallî di helbesta xwe de cih daye van rêzên baldar:

Tayê merdimî est î qîrayîşê înan zereyê ma de veşenî, nêveradenî ma bicemidî.

Tayê merdimî est î nêmirenî, her roje vîrê ma de yî.

Nê merdiman ra merdimêko qedîm Ehmed Hûseynî bi.

Hesretê welatî, eşqê ey bi.

Hesretê dayîke, zerrîya ey de bi.

Qîrayîşê ey, ey rê bi bask

Nalîna ey, hesire de vîndî bî.

Kila adirî kerd vila dare

Resa kokê xo ser gilê dare.

Rizoyê Xerzî: “Amûda bi Çar Çavan li Hêviya Wî Bûn”

Rizoyê Xerzî, bi helbesteke xemgîn hestên xwe yên ji bo bîranîna Huseynî anî ziman. Xerzî di helbesta xwe de diyar dike ku Amûdê bi çar çavan li hêviya vegera wî bû, lê îro Amûda “kezeb şewitî” neçar maye ku pêşwaziya laşê wî yê bê tevger bike.

Di helbestê de tê destnîşankirin ku her çend bedena Huseynî ji nav me bar kiribe jî, giyanê wî dê her wekî perperîkeke rengîn li seranserê ezmanê welêt bifire. Peyama wî ya dawî ya ku di helbestê de derdikeve pêş, evîna wî ya ji bo welat e:

“Bi qasî êşa Zagrosan mezin, bi qasî xwîna şehîdan pîroz, ji te hez dikim welato.”

Min digot; Tu yê vegerî

Bi rihê xwe yê xweşik

Wek çûkekî beytik

Bêpêjin û Sivik

Xwe deynî ser sifirneya dilê Rojava yê tenik …

Wê niha Qamişloka te ya bi çar çavan li hêviya vegera te bû

çi xweliyê li serê xwe bike….

Wê Amûda kezeb şewitî çawa pêşwaziya laşê te yê bê tevger bike

Lê ji ber tu Ehmedê Huseynî yî

bawerim

Wê giyanê te wekî perperîkeke rengîn

Li seranserê ezmanê welatê te bifire û her bêje,

Bi qasî êşa Zagrosan mezin

Bi qasî xwîna şehîdan pîroz

Ji te hez dikim welato

Feradê Dengizî: “Ji Amûdê heta Kobanî: Dengê Yekîtiyê”

Feratê Dengizî, bi helbesteke bandorker a bi navê “Spas Mîrê Peyvê”, rêz û hezkirina xwe ya ji bo Huseynî anî ziman.

Dengizî di helbesta xwe de balê dikişîne ser têkoşîna Huseynî ya bi pênûs û peyvê. Helbestvan destnîşan dike ku her çend jiyan bi “têlên mirêsayî” hatibe dorpêçkirin û mirovahî carnan rûyê xwe yê hov nîşan bide jî, Ehmed Huseynî bi evîna vê axê û bi hêza peyva xwe nexşeya azadiyê ye.

Di helbestê de tê diyarkirin ku êşa Huseynî tenê ne ya bajarekî ye, lê belê ya her çar perçeyên Kurdistanê ye. Di rêzên helbestê de tê gotin:

Dilê te, dilê te Ehmedo

Çar parçe têlên mirêsayî hilda

Çavên te, çavên te

Li çiya li kemîn û kozikan li çareyekê geriya

Mixabin jiyan hov

Mirov hov

İja te hêz afirand bi hez û peyva xwe

Te ji vê axê hezkir

Em jî ji te hez dikin Delalo

Em ê têlan rakin

Bila dilê te, dilê te aram be

Ma ne bela xweşiya jiyan me ye

Em têkoşêrên li hember hovan e

Amûdê got

Bi serê te lo…. Kobanî got

Ligel dilê peritî

Va seranser ji Zagrosan şîfa belav dibe wek pêlên Zapê

Ji çar hêlên welêt

Roj hiltê mîna yekîtiya dilê te

Em tên dilê te Ehmedo

Tu dilê me de her dijî Ehmed Huseynî!

Sebrî Vural: “Zimanê Birînê û Qêrîna Mezopotamyayê”

Sebrî Vûral, bi helbesteke tesîrdar bîranîna “Şêxê Helbestê” Ehmed Huseynî zindî girt. Vûral di berhema xwe de êş, dîrok û hesreta welat bi rîtmeke kûr hûnandiye.

Helbesta ku bi sernavê “Jibo Şêxê Helbestê Ehmed Huseynî” hatî weşandin, bi wêneyên wekî “gumgumok”, “diranên şevê” û “bejna Mezopotamyayê” balê dikişîne ser erdnîgariya ku Ehmed Huseynî jê re dildar bû. Vûral di rêzên xwe de cih daye karesat û nalînên dayîkên kurmanc û bi bîrxistina kilamên şehîdbûnê, ruhê berxwedanê yê di helbesta kurdî de derxistiye pêş.

Di helbestê de metaforên wekî “xwêdaneke ku di havînê de qefilî” têne bikaranîn ku ev yek nîşaneya keda giran û bêdengiya li hemberî zilmê ye. Helbestvan Sebrî Vûral, bang li dîrokê dike ku “li çîpên xwe bixe” û bibe şahidê vê kederê, da ku dîwarên zilmê hilweşin.

“Nalînek rû-gevez û birîndar şiyar dibe, ji hênikayiya çiyê…”

Kulmek șînbirik weșiyan,

Ji nava diranên gumgumokan,

Bin siya șevê,

Navên wan biqasî bejna Mezopotamyayê

Dûr û dirêj dide șewqê

Biqasî ferat û dîjleyê xew lê herrimî

Bi kefteleft xwe hildavêt

Ji nalînên deq li eniyê,

xwîn dișewișî xwe berra dida newqê

Naqarat dîsa dengê axînên dayîkek kurmanc,

Gazinên bêkesiyê dikir bi Xwedê

Kilama “hey lê dayê tu menalîne, xort

Șehîdin tu xem nîne” digot.

Dîrok de îro li çîpên xwe bixe

Bila hilweșe hêtên zilmê ji kederên bêdengiyê.

Nalînek rû-gevez û birîndar șiyar dibe,

Ji hênikayiya çiyê

Xortaniyek ku bi heft qelaç û kelefan,

Dûr im ji sînorê yextiyariyê

Xwêdaneke ku di havînê de qefilî xwe ji temberîkê berdide,zipîk zîpik difitirîne kuriyên simbêlan

Ji bo te WELATOO…!

Kerem Tekoglu: “Îmana Peyvan Sêwî Ma”

Kerem Tekoglu, bi helbesteke bi navê “Îşev Were”, xemgîniya xwe ya ji bo hostayê helbesta Kurdî parve kir û bal kişand ser valahiya ku Huseynî li dû xwe hiştiye.

Tekoglu di helbesta xwe de mirina Ehmed Huseynî wekî “rêyeke çûnehatinê” pênase dike û bi fikar dipirse: “Ezê êdî li dora helbestên kî bidim çerqebaskan?” Tekoglu di rêzên xwe de amaje bi huner û kûrahiya peyvên Huseynî dike û dibêje ku piştî wî, wê dijwar be ku kesekî din “îmana peyvan bilqîne.”

Di helbestê de sembola Çiyayê Kurmênc (Efrîn) derdikeve pêş. Tekoglu ji kesê ku jê re dibêje “were”, dixwaze ku kulîlkek ji axa Ehmed Huseynî bi xwe re bîne. Ev daxwaz hem wekî wefaya ji bo axa Rojava, hem jî wekî remza şîna neteweyî tê şirovekirin.

Îşev were û min hembêz bike

Heke tu werî,

Wê îşev, heyva çardeşevî min bide hembêza xwe

Piştre, stêrk û gerestêrk,

Roj û hemû galaksî wê min hembêz bikin.

Were…

Lê îşev were bextê te me

Heke tu hatî kulîlkek ji Çiyayê Kurmênc bi xwe ra bîne,

Tu zanî, Ehmed Huseynî jî koç kir ji nava me, ew jî çû rêyeke çûnehatinê

Nizanim ezê êdî li dora Helbestên kî bidim çerqebaskan,

Ezê êdî nebêjim, gelo mebesta Hostayê min di vê peyvê de çiye.

Wê kî di helbesta Kurdî de îmana peyvan bilqîne, nizanim.

Lê heke tu îşev neyê û min hembêz nekî

Dibe li min jî nebe sibe.

Bila haya te jê hebe..

Xembar Farqîn: “Sînorên ku bi helbestê hildiweşin”

Xembar Farqîn, bi malikên xwe yên bi bandor êşa dilê gelê Kurd û Amedê anî ziman.

Xembar Farqîn di helbesta xwe de balê dikişîne ser yekîtiya ruhî ya Kurdistanê û dibêje ku xemgîniya Amedê sînoran nas nake. Farqîn, Ehmed Huseynî wekî “Dewrêşê helbestê” û “Xemgirê Rojava” pênase dike û diyar dike ku her çend ew ji Çiyayên Kurmênç (Efrîn) be jî, îro ew li paytexta dilê Kurdan, li Amedê mêvan e.

Ehmed Huseynî ku bi salan xizmeteke mezin ji ziman û wêjeya kurdî re kiribû, bi taybetî bi şêwaza xwe ya modern û kûrahiya peyvên xwe dihate naskirin. Helbesta Farqîn bi van rêzan balê dikişîne ser vê windahiya mezin:

“Îro awirên

Bêdengî û xemgînî ya

Ameda min

Sînoran hildiweşîne”

Ji çiyayên kurmênç

Dewrêşê helbestê

Xemgirê rojava

Mêvane li paytexta min

Mîna Acer: “Goristana Welatên Bêdar”

Mîna Acer, bi helbesteke bandorker a li ser êş, xerîbî û têkoşîna azadiyê, helbestvanê nemir Ehmed Huseynî bi bîr anî. Acer di helbesta xwe de balê dikişîne ser nakokiya di navbera “azadiya di helbestê de” û “rastiya li ser axê”.

Mîna Acer di destpêka helbesta xwe de pênaseya “ruh” diguherîne û dibêje: “Ruh goristana welatên bêdar e.” Bi vê metaforê, nivîskar balê dikişîne ser barê giran ê welatê ku di bin zilmê de ye û ka ev bar çawa di ruhê helbestvan de dibe goristanek.

Di helbestê de, xala herî girîng banga Acer a ji bo helbestvan e. Ew pirs dike ka li biyabanên biyanî kîjan axê tîbûna helbestvan şikandiye. Acer bi van rêzikan bang li xeyal û rastiyê dike:

“Ma azadiya li ser kaxizê / Kî têr kiriye ku wê te têr bike?”

Acer, bi wefayeke mezin Ehmed Huseynî bi bîr tîne lê di heman demê de helbestê wekî amûreke rizgariyê dibîne. Ew ji helbestvan daxwaz dike ku bi tîpên xwe yên xeyalî, zilma li ser milê vê axê daxîne. Ev helbest, ne tenê şîneke, di heman demê de banga rûbirûbûna bi rastiya welat re ye.

min digot

ev ruh biyabanek e

lê min şaş gotiye

ruh goristana welatên bêdar e

te li biyabanên biyanî

li pey kîjan azadiyê şopên xwe hişt

kîjan axê tîbûna te şikand

niha dibêjî welat di helbestên min de azad e

de rabe

bi wan tîpên xeyalî

zilmê ji ser milê vê axê daxe

ma azadiya li ser kaxizê

kî têr kiriye ku wê te têr bike

Hogir Berbir: “Di şopa klasîkan de dengê nûjen”

Nivîskar û helbestvanê kurd Hogir Berbir, ji bo bîranîna helbestvanê nûjen û dengê resen ê wêjeya kurdî Ehmed Huseynî ku çû ser dilovaniya xwe, helbesteke bi bandor weşand. Berbir di berhema xwe de ku bi sernavê “Waye Ehmed Huseynî” nivîsandiye, kurahiya windabûna Huseynî di nav dîrok, wêje û têkoşîna Kurdistanê de aniye ziman.

Berbir di helbesta xwe de Ehmed Huseynî wekî berdewamiya zincîra zêrîn a wêjeya kurdî pênase dike. Bi pirsên “Kanî?” (Li ku ne?), serî li mezinên wekî Ehmedê Xanî, Melayê Cizîrî û Feqiyê Teyran dide û di dawiya her bendê de balê dikşîne ser şop û kesayetiya Ehmed Huseynî.

Di helbestê de, Huseynî ne tenê wekî hunermendekî, lê wekî “nexşerêya Kurdistanê” û “dilsozekî bendewar” derdikeve pêş.

Helbest bi hostatî cih dide sembolên neteweyî û şoreşgerî. Ji Şêx Seîd heta Seyîd Riza, ji Leyla Qasim heta Zîlan û Bêrîtanê, Berbir hemû nirxên Kurdistanê di bîranîna Huseynî de dicivîne. Nivîskar destnîşan dike ku Huseynî bi pênûsa xwe “nexşeya Kurdistanê dihone” û di gava gelê xwe de dibe qidûmekî şikestî lê bi rûmet.

Kanî Ehmedê Xanî, “Me heba tifaqek”?

Kanî Melayê Cizîrî, “Şebçiraxî şebî Kurdistan im” ?

Kanî Feqiyê Teyran, “Bêrîya husn û cemalan”?

Lê waye Ehmed Huseynî: “Bendewarekî dilsoz im!”

Kanî Med û Merwanî, wê mîrateya giran?

Kanî Mehabad û Qadî, wê xewna rengîn?

Kanî Silhedînê Rojhilatî, bê Kurd û Kurdistanî?

Lê waye Ehmed Huseynî: “Bê kelek û bê roj im!”

Kanî Cegerxwînê dil-xwînî, Şêrkoyê bager û tîr?

Kanî Arjenê ji Arî, ew helbestvanê xwedî tevdîr?

Kanî Elî Heyderê Qeytanî, ku berî hertiştî “mirov im”?

Lê waye Ehmed Huseynî: “Bendewariya demê me!”

Kanî Amed û Hewlêr, Mehabad û Qamişlo,

Kanî Bakur û Başûr, Rojhilat û Rojava…

Kanî tifaq û yekîtî, ey Xwedayê çar sînor

Lê waye Ehmed Huseynî: “di gavên ‘we’ de, qidûmekî şikestî me!”

Kanî Şêx Seîd, Simkoyê Şikakî?..

Kanî Seyîd Riza, Mazlûm û Egîd?..

Kanî Gula yekem û agirê Newrozan?..

Lê waye Ehmed Huseynî: “Ey çirûskên dilpola!”

Kanî Leyla Qasim û Şîrîn Elemhorî

Kanî Zîlan û Sema, Bêrîtan û Keziyên kilorî

Kanî “Elahû Ekbera we, ku berxwedan Jiyane ji me?”

Lê waye Ehmedê Huseynî: “Nexşeya Kurdistanê dihonim!”

Kanî helbest û ziman, wê pênûsa ji dilan?

Kanî fikr û raman, wê xezîneya ji peyvan

Kanî dîwan û şevçira, “bêrî barana bêrîkirina biharê”

Lê waye Ehmed Huseynî: “Ber bi axa sar ve bişîne!”

Kanî ronahiya çavên min, Şêxê helbestê?

Stêrka naxurice, lê tim bi birqe…

Dilo kî/ê bibersivîne, pirs û bersivên “Kanî”yê

Lê waye Ehmed Huseynî: Hogir hey dinale!..

Veysî Varli: “Ji Amûdê Heya Amedê Rêwîtiyek Hestiyar”

Veysî Varli, ji bo bîranîna helbestkarê mezin ê Kurd Ehmed Huseynî helbestek bi navê “Şev, Baran û Amed” nivîsand. Varli di vê helbesta xwe de, hestên kûr ên li ser welatperwerî, mirin û eşqa xakê bi zimanekî hunerî tîne ziman.

Helbest di saetên dereng ên şevê de, di bin barana hûrik a Amedê de dest pê dike. Varli, bîranîna Ehmed Huseynî di nav bêdengiya bajêr de bi qêrîna dengbêjekî dişibîne û dibêje: “Navê te li ser zimanê min geriya; Ehmed Huseynî.”

Di helbestê de girêdana navbera her du bajarên girîng ên Kurdistanê, Amûdê û Amedê, wekî stranekê tê pênasekirin. Varli balê dikişîne ser hesreta Huseynî ya ji bo cih û warê ku lê ji dayik bûye û daxwaza wî ya ji bo “razana di hembêza welat de” wekî zarokekî.

Di beşa dawî ya helbestê de, peyama li ser fedakariya ji bo welat derdikeve pêş. Varli, bi van rêzan bang li bîranîna Huseynî dike:

“Ey welat! Ez ji bo te bi mirinê re şer dikim, Eger mirin be, bila be! Mirin dîlane ji bo min…”

Saat yekê şevê ye,

Baran wek strana kevnar hûrik hûrik dibare ser rûyê axê…

Amed di xewê de ye.

Lê di dilê min de dengbêjek kir qêrîn,

Navê te li ser zimanê min geriya; Ahmed Huseyîn

Wek stranek ku ji Amûdê heya Amedê…

Te digot: Ka were! Were bajarê ku ez tê de ji dayik bûm,

Amûdê, Ku şevên te bi çavan dipeyivin…

Ez dixwazim di nav te de razêm,

Wek zarokek ku li ber singê dayikê xewnan dibîne.

“Ey welat! Ez ji bo te bi mirinê re şer dikim, Eger mirin be, bila be!”

Mirin dîlane ji bo min Tenê ji bo ku li te bimînim;

Di nav şev û baranê de, Di nav deng û bêdengiya te de…

Sultan Yaray: “Pênûsa te diherike di nav Dîcleyê de”

Sultan Yaray, ji bo helbestvanê kurd ê navdar Ehmed Huseynî helbesteke bi bandor nivîsand. Yaray di helbesta xwe de bal dikişîne ser girêdana Ehmed Huseynî ya bi Amedê, Amûdê û azadiyê re û destnîşan dike ku bandora pênûsa wî dê tu carî kêm nebe.

Sultan Yaray di helbesta xwe de Amedê wekî warê Ehmed Huseynî pênase dike û tîne ziman ku her çiqas fizîkî dûr bibe jî, ruhê helbestên wî li ser bircên Amedê û di nav pêlên Dîcleyê de dijî. Di helbestê de tê gotin ku “Şêxê Helbestê” şahidê êşa Amûdê ye û ev êş bi helbestên wî di dilê dayîkan de tê lorandin.

Yaray di nava rêzikên xwe de cih dide dost û hezkiriyên Huseynî û diyar dike ku hevokên helbestvan li ser bircên Amedê hatine neqişandin. Helbest bi van gotinan bi dawî dibe: “Wê biherike hubra pênûsa me, bi lêvkirina navê te.” Ev yek nîşan dide ku Ehmed Huseynî ji bo nifşên nû yên wêjeya Kurdî her tim wekî çavkaniyekê dimîne.

Helbesta ku ji aliyê Sultan Yaray ve hatiye nivîsandin bi vî rengî ye:

tu li vir î

tê neçî

li Ameda rengîn î tu

dilê dayîkan bi helbestên te

êşa Amûdê dilorînin îro

Çemê Dîcleyê bi pênûsa te diherikî îro

hezkirî û evîndarên te

dost û hevalên te

bi sirûda azadiyê

li bircên Ameda rengîn

hevokên te dineqişînin