🔴Şehriban Aktaş ji bo min yek ji wan kesên herî pêşîn bû ku min ji bo “Kamilê Dersîmê” dest bi hevpeyvînê bi wan re kiribû. Mixabin wê demê ji ber ku bala min zêdetir li ser çîrok û berhevkariyên ’38an bû, hevpeyvîn hinekî sînordar mabûn. Ew, yek ji wan kesan bû ku çîrokên herî xweş, bi awayê herî xweş vedigot. Duh min bi tesadufî ferq kir ku tam heşt sal berê di roja îro de min hevpeyvîna yekem pê re kiriye. Min di navberên bêserûber de şeş qeyd girtine, lê piştî wê mixabin pêvajoya pandemiyê dest pê kir û qutbûn çêbû.
Duh bi şev min ferq kir ku ‘salvegera’ wê ye û min ev wekî nîşaneyekê qebûl kir û dest bi deşifrekirina hevpeyvîna yekem kir. Her çend wekî herikîneke klasîk xuya bike jî, çîrokeke sosret e ku bi îmgeyên tijî raz (sir) û gelek hêmanên surreal dagirtî ye. Ez nizanim ma ez li ser wê yekê xemgîn bibim ku min ev çîrok di pirtûkê de cih neda -ji ber ku çîrokeke din bi heman navî hebû-, an jî ez li ser wê yekê xemgîn bibim ku min guh neda ser beşê heta nîvê çîrokê ku şopên mîtolojiya afirandinê (ku di çanda Dersîmê de kêmasiyeke mezin e) tê de hebûn û Şehriban xaltîkê jî bi taybetî bal kişandibû ser vê yekê.
Min bi salan wextê xwe da hevpeyvînên bi mirovên kamil ên Dersîmê re. Ez nizanim gelo mirov dê eleqeyê nîşanî berhemên ku derkevin holê bidin an na, lê duh bi şev dema min li çîrok û çîrvokan guhdarî dikir, ez pir kêfxweş bûm. Min hîn biryar nedaye ka ez ê qeydên deh salên dawî li gorî mijaran an wekî pirtûkokên taybet ji bo her kesekî biweşînim. Wusa xuya dike ku dema ez bi karên dinyayê re mijûl dibim, ez ê nikaribim wextê têrker veqetînim û hemû hevpeyvînan çareser bikim. (Hevpeyvînên dubare jî bihesibînin, nêzî 600 qeyd hene). Ez li ser wê yekê jî difikirim ku piştî min divê ez van qeydan ji ku re bihêlim.
Her çend mirovên wekî Şehriban Aktaş ji vê dinyayê bar kiribin û çûbin jî, dengekî xweş ji me re ma.
Bi rêzdarî…
/Caner Canerîk/
