🔴NAVENDA NÛÇEYAN (Nûpel) — Di dîroka tevgera şoreşgerî ya Tirkiyeyê de 30ê Adarê wekî rojeke xemgîn û di heman demê de wekî rûpeleke berxwedanê tê bîranîn. Komkujiya Avasor (Kizildere/ ku di 30ê Adara 1972an de qewimî, îro kete sala xwe ya 54emîn. Ev bûyer wekî mînaka herî herî xurt a piştgiriya di navbera şoreşgeran de di hafizeya civakî de cihê xwe diparêze.
Ji bo Rawestandina Îdaman Hemleya Piştgiriyê
Mahir Çayan û hevalên wî yên endamên THKP-C’yê, ji bo ku pêşî li îdamkirina Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan û Hüseyin İnan (pêşengên THKO’yê) bigirin, dest bi çalakiyekê kirin. Tevî ku di navbera her du rêxistinan de cudahiyên îdeolojîk û rêxistinî hebûn jî, ev hewildan di dîroka çepên Tirkiyeyê de wekî “eşîka piştgiriyê” tê qebûlkirin.
Mahir Çayan û hevalên wî bi armanca ku bi dewletê re bikevin muzakereyê û îdaman bidin rawestandin, sê teknîsyenên biyanî revandin û birin gundê Kizildereyê yê Niksarê.
Dorpêçî û Komkujî
Koma şoreşger a ku li gundê Kizildereyê di xaniyekî de hatibûn dorpêçkirin, rastî operasyoneke giran a hêzên dewletê hatin. Her çiqas di raporên fermî de wekî “pevçûn” hatibe binavkirin jî, raya giştî û derdorên şoreşger ev bûyer wekî “komkujî” pênase kirin.
Di encama operasyonê de Mahir Çayan û 9 hevalên wî (Sinan Kazım Özüdoğru, Hüdai Arıkan, Saffet Alp, Ertan Saruhan, Sabahattin Kurt, Nihat Yılmaz, Ahmet Atasoy, Cihan Alptekin, Ömer Ayna) ligel sê teknîsyenên biyanî jiyana xwe ji dest dan.
“Em ne ji bo Vegerê, ji bo Mirinê Hatine”
Kizildere, bi gotina Mahir Çayan a navdar ku digot “Em nehatine vir ku paşve vegerin, em hatine vir ku bimirin” bû sembola serhildan û îradeyê. Ev gotin ne tenê dirûşmek, lê di heman demê de nîşaneya biryardariya li dijî atmosfera siyasî ya wê demê bû.
Mîraseke Zîndî û Bîranîn
Her çiqas piştî vê bûyerê tevgerên THKP-C û THKO’yê bi giranî belav bûbin jî, Kizildere ji bo tevgera şoreşgerî wekî serkeftineke moralî û mînaka fedakariyê ma.
Îro, piştî 54 salan, her 30ê Adarê li Tirkiyeyê û Kurdistanê bi çalakiyên curbecur tê bîranîn. Ev bîranîn ne tenê wekî hîskirina êşa berê, lê wekî daxwaza dadperwerî, rûbirûbûna dîrokê û parastina hafizeya kolektîf berdewam dikin. Pirsiyara ku Kizildereyê li dû xwe hiştî hîna jî rojane ye: “Gelo di navbera eniyên cuda de piştgiriyeke li ser bingeha edaletê pêkan e?”
